Είναι δυνατόν να μιλάμε για συνείδηση στην τεχνολογία, αν έχουν ή όχι τα υπολογιστικά συστήματα «κώδικες ηθικής»; Μήπως ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε πρώτα με εμάς, τον άνθρωπο, και μετά με την μη ανθρώπινη νοημοσύνη;

Είμαστε προετοιμασμένοι για τη διάκριση μεταξύ αληθινού και ψεύτικου, για την μετάβαση από τον φανταστικό κόσμο της οθόνης στον πραγματικό της αληθινής ζωής; Μήπως τα όρια είναι ασαφή;

Προκειμένου να αποδεχθούμε τον εαυτό μας: Αν εκτιμήσουμε τα λάθη του παρελθόντος μας, τότε αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα του παρόντος μας.

Να επωφελούμεθα από το παρελθόν, αλλά να μην είμαστε σκλάβοι του. Ο άνθρωπος που επιθυμεί να εξελίσσεται, οφείλει συνεχώς να διευρύνει την αντίληψή του και να καλλιεργεί τις ικανότητες και δυνατότητές του.

Μια εγωπαθής προσωπικότητα, πολύ συχνά φθάνει σε μια υποκριτική πρόσκληση σε διάλογο, με σκοπό να παγιδευτεί ο συνομιλητής σε μια άσκοπη «επί προσωπικού» αντιπαράθεση, όταν δεν μπορεί ή δεν θέλει να κατανοήσει.

Ξαφνικά ένα σύννεφο προβάλει απειλητικά και σκεπάζει τον ήλιο. Ο ένας βάτραχος κοιτάζει το σύννεφο, οσμίζεται τον αέρα και με μια αποφασιστική βουτιά πέφτει στη λίμνη φωνάζοντας στον άλλον .. «Έλα!»

Η πνευματικότητα επιτρέπει στον άνθρωπο να κατανοήσει συνειδητά την τρισυπόστατη ζωή του. Η δυνατότητα της ελεύθερης βούλησης επιτρέπει στον άνθρωπο να εξελίσσεται, μέσω της αυτοδιαχείρισης του.

Όταν μιλάμε και εκθέτουμε μια άποψή μας ή δίνουμε μια συμβουλή, δεν στεκόμαστε να σκεφτούμε αν οι πράξεις μας συμφωνούν με τις ιδέες μας και τα λεγόμενά μας. Ο συνομιλητής μας θα επιλέξει να "ακούσει" αυτό που είμαστε και κάνουμε κι όχι αυτό που του λέμε.

Είναι ένα αρνητικό συναίσθημα, το οποίο, όπως είναι φυσικό, χαλάει την καλή μας διάθεση, διαταράσσει την ηρεμία μας και μας εκνευρίζει, με αποτέλεσμα να συμπεριφερόμαστε άσχημα και παράλογα.

Η ψυχή του ανθρώπου αισθάνεται και συναισθάνεται. Αισθάνεται το φως, τον ήχο, τη μυρωδιά , την θερμότητα αλλά και την πείνα, την δίψα, την κούραση, τον πόνο. Τα αισθητήρια όργανα μεταφέρουν τους ερεθισμούς στην ψυχή.