Π ολλές φορές, όταν μιλάμε και εκθέτουμε μια άποψή μας ή δίνουμε μια συμβουλή, δεν στεκόμαστε να σκεφτούμε αν οι πράξεις μας συμφωνούν με τις ιδέες μας και τα λεγόμενά μας.
Αν υπάρχει διάσταση μεταξύ σκέψεων και πράξεων, τότε ο συνομιλητής μας θα επιλέξει να “ακούσει” τις πράξεις μας. Αυτές πείθουν, όχι τα λόγια.
Είναι υποκριτικό εκ μέρους μας άλλα να λέμε κι άλλα να κάνουμε. Τις περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει, διότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τις πράξεις μας. Νομίζουμε ότι είμαστε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε. Νομίζουμε, για παράδειγμα, ότι είμαστε πράοι και μακρόθυμοι, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε νευρικοί και μικρόψυχοι.
Πρέπει να ξέρουμε ότι ο συνομιλητής μας θα επιλέξει να “ακούσει” αυτό που είμαστε και κάνουμε κι όχι αυτό που του λέμε.
Το παράδειγμα διδάσκει. Αυτό βλέπει ο συνάνθρωπος και το καταγράφει. Αυτό θυμάται από εμάς. Ο λαός το λέει: “Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις”.
Γι’ αυτό χρειάζεται από τη μια να έχουμε συνείδηση των πράξεων μας και να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας κι από την άλλη να μεταφέρουμε ιδέες και σκέψεις που τις έχουμε κάνει δικές μας με τις εμπειρίες μας. Αυτές θα πείσουν τον συνομιλητή μας.
Επομένως λοιπόν, δεν έχουμε δικαίωμα να λέμε οτιδήποτε αντιφάσκει με τις πράξεις μας.
Ε.Φ
