Κάποιοι άνθρωποι φαίνεται πως μπορούν να μιλήσουν και να επικοινωνήσουν μόνον «επί προσωπικού». Δηλαδή, οτιδήποτε είναι πέραν του προσωπικού τους ορίζοντα, οτιδήποτε τους ξεπερνάει, προκειμένου να το διαχειριστούν, δεν μπορούν παρά να το φέρουν στα προσωπικά τους μέτρα και σταθμά.

Μα… θα μου πείτε, αυτό δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι;

Όχι, βέβαια. Υπάρχουν κι εκείνοι, οι οποίοι, όταν κάτι τους ξεπερνάει, προσπαθούν να ανυψωθούν και να διευρυνθούν οι ίδιοι, ώστε να καταστούν ικανοί να το διαχειριστούν.

Φανταστείτε για μια στιγμή να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη, τον Κρισναμούρτη ή τον Λάο Τσε… επί προσωπικού…

Ασφαλώς η προσωπικότητα είναι εκείνη που θα ερευνήσει και θα διαχειριστεί μια γνώση ή μια πληροφορία.

Αλλά ποια προσωπικότητα;

Η προσωπικότητα του Προκρούστη που μακελεύει, λοιδορεί, ειρωνεύεται και περιφρονεί επιδεικτικά ό,τι δεν κατανοεί ή μια προσωπικότητα, η οποία, ερευνώντας και επικοινωνώντας, ανελίσσεται καλλιεργώντας μια συνεχώς διευρυμένη συνειδητότητα;

Όταν, λοιπόν, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ασχοληθεί με κάτι, παρά μόνο όταν το φέρει στα μέτρα του, μόλις ακούσει κάποιον συνάνθρωπο του να μιλάει για κάτι ή να κάνει κάτι, το οποίο δεν μπορεί ή δεν θέλει να το κατανοήσει, τότε, συνήθως, προσπαθεί να φέρει την επικοινωνία …‘’επί προσωπικού’’.

Δηλαδή, χωρίς να ασχοληθεί σοβαρά με αυτό που έχει γίνει ή έχει ειπωθεί, ασχολείται με το πρόσωπο, το οποίο είπε ή έκανε αυτό που δεν μπορεί ή δεν θέλει να κατανοήσει.

Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η πολύ κοινή ρήση ‘’ποιος είσαι εσύ, που θα μου πεις εμένα’’.

Εδώ, εμφανίζεται μια εγωπαθής προσωπικότητα, η οποία πολύ συχνά φθάνει σε μια υποκριτική πρόσκληση σε διάλογο, με σκοπό να παγιδευτεί ο συνομιλητής σε μια άσκοπη «επί προσωπικού» αντιπαράθεση. Αν αυτή η εγωπαθής προσωπικότητα έχει και κάποια στοιχεία ναρκισσισμού και εμπάθειας, τότε σύντομα η επαφή καταλήγει στον διαπληκτισμό, στην κακία και στην αρνητικότητα.

Η μόνη λύση σε μια τέτοια περίπτωση είναι η τεχνική του αετού. Δηλαδή να ανυψώνεις συνεχώς το επίπεδο επικοινωνίας, ώστε στο τέλος κάθε κατωτερότητα ή αρνητικότητα να μην μπορεί να σε ακουμπήσει.

Στον αετό μόνο ένα πτηνό  επιτίθεται, το κοράκι. Τι κάνει λοιπόν ο αετός;

Αντί να δώσει μια ανώφελη μάχη, ίπταται σε ύψος που το κοράκι δεν μπορεί να ανέλθει. Αυτό είναι και ένα δείγμα ανωτερότητας από τον αετό, διότι, αν αποφάσιζε να δώσει μάχη, τότε ο σίγουρα χαμένος θα ήταν το κοράκι.

Ας γίνουμε αετοί λοιπόν κι ας αφήσουμε τον κάθε Προκρούστη να μακελεύει τους όμοιους του.

Ν.