ΗΑγάπη, όχι όπως συνήθως την προσεγγίζουμε οι άνθρωποι, αλλά στην Πνευματική της διάσταση, είναι η ισχυρότερη δύναμη στο Σύμπαν, που εκτός των άλλων, ενώνει όλες τις μορφές ζωής, υπηρετώντας τον μεγάλο συλλογικό, κοινό μας σκοπό: Την εξέλιξη όλων των όντων.
Τα Έργα αυτής της αγάπης συντελούνται πολλαπλά, έχουν όμως κι έναν ιδιαίτερο, καθολικό τρόπο έκφρασης, που θα προσπαθήσουμε να παρακολουθήσουμε.
Στο μαγικό γίγνεσθαι της αλληλεξάρτησης, το “υγιές κύτταρο” παντού, εργάζεται πρωτίστως για τον οργανισμό και ύστερα για τον εαυτό του!… Πώς? Με Αμοιβαιότητα, γιατί η Αμοιβαιότητα είναι Νόμος της Φύσης! Και η Νομοτέλεια, υπηρετεί πάνω απ’ όλα, την ολότητα.
Το πολυπόθητο “εμείς” είναι το θαυμαστό αποτέλεσμα μιας συνειδητής ζωής Αμοιβαιότητας, η οποία ωστόσο δεν συντελείται με το να σκοτώσουμε το “εγώ”, αλλά αντιστρόφως εξυψώνοντας το, στο ιδανικό του περιεχόμενο, εκείνο που εμφορείται από την Νομοτέλεια της Πνευματικής Αρχής της Αγάπης.
Το ανθρώπινο ον δύναται να εισέλθει στη μεγάλη και θαυμαστή κλίμακα της Νομοτέλειας, ωστόσο για πολλούς και διάφορους λόγους περιορίζεται, για να μη πούμε εγκλωβίζεται, συνήθως μόνο σε ό,τι βλέπει, ορίζει, νομίζει και αντιλαμβάνεται.
Εδώ λοιπόν, συλλαμβάνουμε μια έμμεση αλλά καθοριστική παράμετρο. Την κρίση μας!
Ακριβώς γιατί η κρίση μπορεί να ανακινηθεί από μία απλή παρατήρηση.
Η παρατήρηση βρίσκεται σε άμεση σχέση με αυτόν που παρατηρεί: εγώ παρατηρώ, δηλαδή συμβαίνει σε μένα, γιατί εγώ το προσλαμβάνω.
Κάποιος άλλος θα το εκλάμβανε διαφορετικά και θα κατέληγε σε άλλα αποτελέσματα.
Όσο λοιπόν παρατηρώ, κατανοώ. Κατανοώντας, εν τέλει, μέσα απ’ αυτήν την αλληλεπίδραση όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά και τον εαυτό μου. Με άλλα λόγια ο άνθρωπος όσο περισσότερο κατανοεί το περιβάλλον του και ενδιαφέρεται γι’ αυτό, τόσο περισσότερο μπορεί να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Αλλά και αντίστροφα, όσο πιο ασυνείδητος είναι ως προς τον εαυτό του, τόσο λιγότερο και περιορισμένα, δυστυχώς, μπορεί να κατανοήσει το περιβάλλον του…
Αποκαλύπτεται λοιπόν εδώ, πως για την συνειδητή μετοχή μας στον ευρύ Νόμο της Αμοιβαιότητας, είναι αναγκαία εν πρώτοις, η κατανόηση ενός άλλου κυρίαρχου για τον άνθρωπο Νόμου της Φύσης, αυτού της Ανομοιότητας.
Γιατί καμία πραγματική Αμοιβαιότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να συνυπολογίζουμε την Ανομοιότητα ημών και αλλήλων και άρα, χωρίς στοιχειώδη Αυτογνωσία. Όμως η Αυτογνωσία δε μπορεί να κατακτηθεί, χωρίς ειλικρινή παρατήρηση.
Η Αυτογνωσία, είναι όπως αναφέραμε, βαθιά συνδεδεμένη με την διανοητική ιδιότητα της κρίσης. Το Γνώθι σαυτόν από τον άνθρωπο, προσεγγίζεται σταδιακά και βαθμιαία. Ξεκινώντας από την απλή αλλά αμερόληπτη παρατήρηση, προχωρά στην αυτοεξέταση και μόνο όσο η ιδιότητα της κρίσης αναβαθμίζεται στην αρετή της διάκρισης, κατακτά την αυτεπίγνωση, ώστε να μπορέσει κάποτε ο άνθρωπος να υψωθεί στην συνειδησιακή και όχι απλά γνωσιακή κατάσταση, του Γνώθι σαυτόν.
Εξωθούμαστε δηλαδή με έναν τρόπο προς το ανώτερο. Από το μέρος στο όλον. Από τα αποτελέσματα στα αίτια. Από το Εν στο Παν και αντίστροφα. Και βεβαίως από εμάς στους άλλους.
Το πολυπόθητο “εμείς” είναι το θαυμαστό αποτέλεσμα μιας συνειδητής ζωής Αμοιβαιότητας, η οποία ωστόσο δεν συντελείται με το να σκοτώσουμε το “εγώ”, αλλά αντιστρόφως εξυψώνοντας το, στο ιδανικό του περιεχόμενο, εκείνο που εμφορείται από την Νομοτέλεια της Πνευματικής Αρχής της Αγάπης.
Όλα αυτά, αξίζουν μία πιο έλλογη προσπάθεια. Ωστόσο, όπως ο εσωτερισμός αποκαλύπτει, ούτως ή άλλως, “η Ανθρωπότητα, σύρεται στην Εξέλιξη”… Με τους τρόπους που έχει επιλέξει… Δηλαδή, με τον τρόπο που επιλέγει ο καθένας μας…
Ας επιλέξουμε λοιπόν πιο συνειδητά. Η Έν – Αγάπη – Σοφία εποχή καταφθάνει, όπως αναλογεί στη κάθε συνείδηση!
Ας Αναλογιστούμε λοιπόν: Τί θέλουμε να έρθει σε μας; Τι κάνουμε γι’ αυτό; Και τι πραγματικά, μπορεί να μας αξίζει!…
Ο.Κ.Π.
