Τα παλιά τα χρόνια η νοτερή μυρουδιά του χιονιά που αναμειγνυόταν στον αέρα με το άρωμα των μελομακάρονων, που έψηναν οι νοικοκυρές, ήταν αυτό που ξύπναγε τις αισθήσεις και τη μνήμη των ανθρώπων.
Έρχονταν τα Χριστούγεννα! Μια ανάσα για την ψυχή, ένα ξαλάφρωμα για το νου, ήταν αυτή η αλλαγή στη βαρειά ρουτίνα της καθημερινότητας.

Κι ήταν και κάτι άλλο, αυτό το παράδοξο γλυκό ρεύμα που-κόντρα στο κρύο- κατέκλυζε τους ανθρώπους, θέρμαινε την ψυχή τους και γεννούσε μέσα τους μιαν ανάγκη. Να κοιτάξουν γύρω τους, να παρατηρήσουν, να διακρίνουν αυτόν που πονά, αυτόν που πάσχει, αυτόν που στερείται τα χρειαζούμενα. Και η ψυχή τους δεν καταλάγιαζε αν δεν φρόντιζαν να τον συνδράμουν, να του προσφέρουν τα χρειαζούμενα.

Και λίγους μήνες μετά, μια νέα στιγμή, διαφορετική από την πρώτη, ερχόταν να σπάσει τη ρουτίνα.
Πάσχα ! κανείς δεν μπορούσε να το περάσει αδιάφορα. Κάτι τα έθιμα, κάτι η σαρακοστή, όλοι προετοιμάζονταν για να συμμετάσχουν στη γλυκόπικρη στιγμή της θυσίας. Το κρύο έχει φύγει, τώρα όλα είναι εναρμονισμένα, το χλιαρό αεράκι, το άρωμα των λουλουδιών και αυτό το παράδοξο γλυκό ρεύμα που ξανάρχεται και σε κάνει πάλι να θες να προσφέρεις.

Σήμερα θα πρέπει να απομακρυνθούμε από τα πολύβουα κέντρα των πόλεων για να ζήσουμε τέτοιες στιγμές. Κι όμως παρόλο το θόρυβο, την ξέφρενη ροή της καθημερινότητας και την τυποποίηση των εορτών, το ρεύμα της συμπόνοιας τέτοιες ημέρες «κρούει τη θύρα» των σπλάχνων μας.

Τί είναι λοιπόν αυτό το ρεύμα, που κάποιες φορές είναι σαν να αυτενεργεί μέσα μας; Έρχεται από «αλλού» ή μήπως είναι πάντα εκεί αλλά δεν το ακούμε;

Είναι η Συμπόνοια!

Είναι η στιγμή που αισθανόμαστε αυτό που αισθάνεται ο άλλος και αποδεχόμαστε τον πόνο του, άλλωστε το λέει και η λέξη, «συμπόνοια» σημαίνει «πονάω μαζί». Ταυτόχρονα όμως έχουμε και την επιθυμία να κάνουμε κάτι, να ανακουφίσουμε τον συνάνθρωπο από τον πόνο του.


Η συμπόνοια γεννιέται μέσα μας, είναι έμφυτη στον άνθρωπο, όμως η πηγή της, όπως και όλων των άλλων θετικών συναισθημάτων είναι η Αγάπη, αυτή η πρωταρχική ενέργεια από την οποία προέρχεται το απόλυτο καλό, που ζωογονεί το παν, που συνδέει, που αγκαλιάζει, που πρωτοστατεί σε κάθε τι δημιουργικό, αυτή που καμία δύναμη στο κόσμο δεν είναι ικανή να σταματήσει τις εκφράσεις της.

Η συμπόνοια είναι μια αυθόρμητη εκδήλωση αυτής ακριβώς της αγάπης, της αγάπης που δίδει, γι’ αυτό περιέχει και το συναίσθημα και τη δράση. Είναι οικουμενική, ενωτική. Συνδέει τον έναν άνθρωπο με τον άλλον, μαθαίνοντάς τους να μετατρέπουν τον πόνο σε ελπίδα για το μέλλον.
Είναι κάτι ανώτερο από την ανταπόδοση της αγάπης προς τον συνάνθρωπο που μας προσφέρει τη δική του έκφραση αγάπης. Και είναι κάτι πολύ διαφορετικό από το εγωϊστικό, εγωκεντρικό αίσθημα, που ζητάει εξακολουθητικά να λάβει.

Η συμπόνοια είναι συναίσθημα και αρετή συνάμα.
Συναίσθημα που πραγματώνει την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, βοηθώντας στην μοιρασιά του πόνου. Διαφέρει από τον οίκτο, ο οποίος είναι αγαθοποιός περιφρόνηση χωρίς ελπίδα σωτηρίας για το αντικείμενο της και σχεδόν πάντα συνοδεύεται από ένα αίσθημα ανωτερότητας έναντι του «άλλου». Δεν υπάρχει οίκτος δίχως κάποια ίχνη περιφρόνησης, ούτε συμπόνια δίχως σεβασμό!

Μέσα από τη συμπόνια αναδύεται το κουράγιο και το θάρρος. Εκδηλώνοντάς την γινόμαστε πιο ανθρώπινοι, διότι συνδυάζει την ψυχική δύναμη της ανθρώπινης ζωής με την ανθρώπινη σοφία της ζωής, χωρίς την οποία δεν θα υπήρχε ανθρωπιά.

Η συμπόνοια αδελφή της συμπάθειας, καλλιεργεί τη φιλευσπλαχνία αναπτύσσει τη γενναιοδωρία και ωθεί τον άνθρωπο στην αγαθοεργό δράση, στην προσέγγιση, υποστήριξη και βοήθεια του συνανθρώπου. Γι’ αυτό η συμπόνια συνιστά το κατώφλι της ελεήμονος αγάπης, η οποία πραγματώνεται μέσω της ανιδιοτελούς προσφοράς προς εκείνον που έχει ανάγκη, χωρίς προσμονή ανταπόδοσης.

Τη δύσκολη, τη σκοτεινή στιγμή, όταν η ανάγκη μας εξωθεί στα όρια των δυνατοτήτων μας, το ζωογόνο ρεύμα της συμπόνοιας του συνανθρώπου που τείνει χείρα βοηθείας φωτίζει τον ορίζοντα. Κι αν τον κοιτάξουμε θα δούμε ένα από τα πρόσωπα της Αγάπης.

Μπορούμε κι εμείς να επιτρέψουμε σε αυτό το αυθόρμητο συναίσθημα τη συμπόνοια, να κυλήσει μέσα μας. Και όχι μόνο όταν το σύμπαν μας ξυπνά από το λήθαργο της καθημερινότητας, όχι μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα, αλλά κάθε ημέρα, αφού ο πόνος , η ανέχεια και η ανάγκη είναι κάθε στιγμή παντού γύρω μας.

Κάθε στιγμή να αφουγκραζόμαστε την καρδιά μας, επειδή μέσα από εκεί περνά η Αγάπη, που μέσα από τη συμπόνοια μας ωθεί σε δράση δημιουργό, ελεήμονα προς όποιον πάσχει, πονά, στερείται. Να την εμπιστευθούμε και να δράσουμε.

Τότε ο πάσχων λαμβάνοντας την ανιδιοτελή προσφορά, θα γνωρίσει την ανθρωπιά, την φιλευσπλαχνία, τη συμπάθεια, τη συμπόνοια , τη γενναιοδωρία.
Κι έτσι θα δει μέσα από εμάς ένα από τα πρόσωπα της αγάπης , αυτό της συμπονετικής ελεήμονος Αγάπης.

Α.Α.

Χίλια – μύρια τα πρόσωπα της Αγάπης
και θα μιλήσουμε ξανά για αυτά