Η πρώτη συνθήκη για την υγεία του ανθρώπου είναι το καλό, η αρετή.
Η υγεία είναι πραγματικά το μεγαλύτερο αγαθό. Κι αν πρωτίστως αυτό εκδηλώνεται και γίνεται φανερά αντιληπτό στο σώμα μας, εντούτοις δεν αφορά μόνο αυτό, όπως εδώ και χρόνια έχει βεβαιώσει και η επιστήμη. Διότι ο άνθρωπος έχει επίσης ψυχή, με την οποία αισθάνεται και επιθυμεί, αλλά και νου-πνεύμα, με το οποίο σκέφτεται και στοχάζεται.
Το σώμα, η ψυχή και το πνεύμα, που ιδανικά αποτελούν ένα αρμονικό όλον, μόνον όταν βρίσκονται σε κατάσταση υγείας -κατά μόνας και συνολικά- είναι σε θέση και μπορούν να υπηρετήσουν πραγματικά το ανθρώπινο oν, προσφέροντας σθένος και αποτρέποντας την ασθένεια.
Εδώ βέβαια δεν εξετάζουμε την υγεία από ιατρικής απόψεως, αλλά την παρατηρούμε με μια άλλη ματιά, αυτήν της πνευματικότητας, σε μια περαιτέρω διάσταση της υγείας.
Η υγεία στο σώμα σηματοδοτείται για όλους μας με τη φυσική ζωντάνια, την ευεξία και τη δύναμη, τα οποία ωστόσο διατηρούνται μόνον όταν οι ανάγκες και τα ένστικτα εκπληρώνονται με μέτρο, ώστε να υπηρετείται αρμονικά η ζωή.
Η υγεία στην ψυχή βεβαιώνεται στις ευγενικές επιθυμίες και την εκλεπτυσμένη χαρά, μόνο αυτές μπορούν να αποδώσουν μέσα μας την πολυπόθητη γαλήνη, διότι όπως είναι αντιληπτό, μία “ταραγμένη” ψυχή δεν μπορεί να προσφέρει, ούτε να προσλάβει καλό με συνέχεια και συνέπεια.
Τι συμβαίνει όμως με το πνεύμα μας; Τι φανερώνει και τι εξασφαλίζει την υγεία του πνεύματός μας;
Αρχικά θα πρέπει να κατανοηθεί ότι η φυσική κατάσταση για το πνεύμα μας είναι ο φωτισμός του στην Αλήθεια. Αυτή αποδίδεται με το ωραίο και το κάλλος στο φυσικό επίπεδο, την καλοσύνη στο ψυχικό και τη δικαιοσύνη στον πνευματικό επίπεδο.
Θα σταθούμε μόνο στο τελευταίο, διότι τα δύο προηγούμενα είναι κάπως πιο προσιτά. Καθότι για να μπορεί να εκφράσει δικαιοσύνη ένα πνεύμα, πρέπει να μην είναι επιβαρυμένο και συσκοτισμένο.
Μπορούμε άραγε να αντιληφθούμε τι είναι αυτό που συσκοτίζει το πνεύμα και συνεπώς το πλανά; Τι θολώνει το νου μας, τι δεσμεύει τη νοητική κατάσταση, τι μπορεί εντέλει να αποκλείει και να διαβάλλει την πρόσληψη της αλήθειας και ως εκ τούτου την υγιή μας θέαση;
Είναι η υπεροψία, η αλαζονεία, η έπαρση και ό,τι τις υποκινεί!…Ακριβώς διότι ένα μη ταπεινό πνεύμα είναι αιχμάλωτο και υπόδουλο του εγωισμού, ο οποίος το απομυζά και το αρρωσταίνει.
Το εχέγγυο λοιπόν της προστασίας μας απ’ αυτές τις νοσηρές καταστάσεις μπορεί να είναι μόνο κάτι που δεν διαφθείρεται και δεν εκπίπτει.
Και αυτό, είναι η ταπεινοφροσύνη.
Διότι μόνον όταν το πνεύμα παραμένει ταπεινό δύναται να εξυψωθεί πραγματικά. Τότε μόνο οι ιδιότητες, που έμφυτα διαθέτει, παραμένουν ελεύθερες από τις επιδράσεις και τις επήρειες του κακού.
Ας προσέξουμε όμως, διότι δεν πρέπει να συγχέουμε την ταπεινοφροσύνη, ούτε με υποκρισίες, ούτε με δουλοπρέπειες.
Η ταπεινοφροσύνη ως αρετή, είναι εκείνη η αναγκαία, και συνειδητή σεμνότητα που δεν επιτρέπει την αποπλάνηση του πνεύματος μας και έτσι ακριβώς εξασφαλίζει την υγεία του, τον καθαρό νου, τη διαύγεια για την αντίληψη της αλήθειας και την εξύψωση μας.
Γι’ αυτό ό,τι εκφράζει αληθινή, υγιή ανωτερότητα και αξία εμπεριέχει πάντα με έναν τρόπο σεμνότητα και ταπεινότητα. Όπως τα απλά, αλλά υπέροχα άνθη των αγρών ή ακόμα περισσότερο, τα υπέροχα άθικτα κρίνα των βάλτων.
Ο.Κ.Π.
