Μια αλήθεια, που μεταδίδεται από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά, από τότε που πρώτος την κατέγραψε ο Θεόκριτος.
«Ελπίδες εν ζωοίσιν, ανέλπιστοι δε θανόντες»
Ελπίδες έχουν αυτοί που είναι εν ζωή και χωρίς ελπίδα είναι μόνο οι νεκροί.

Μια παραλλαγή της γραμμένη από τον Κικέρωνα «dum anima est, spes esse dicitur – Λέγεται πως όσο υπάρχει ψυχή, υπάρχει ελπίδα», διαχύθηκε στη Δύση ως «dum spiro sprero» (όσο αναπνέω, ελπίζω) .

Μια αλήθεια, που όπως όλες οι αλήθειες-κτήμα της ανθρωπότητας, θα συνεχίσει να μεταδίδεται στο διηνεκές, χωρίς να κινδυνεύει ως προς το βάθος και την ουσία της από τις περιστασιακές αστοχίες εκείνων των ανθρώπων, που είναι βυθισμένοι στην άγνοια και στην εναντιότητα.

Προσφέρεται σε όλους και ο καθένας μπορεί να ωφεληθεί από αυτή, να την καταστήσει εργαλείο της ύπαρξής του, αρκεί να στοχαστεί με ελεύθερο πνεύμα και να αναρωτηθεί: Γιατί οι αρχαίοι σοφοί συνέδεσαν την ελπίδα με την ζωή και την αναπνοή;

Από την πρώτη στιγμή της ζωής μας, από την πρώτη ανάσα που παίρνουμε μέχρι την τελευταία, η ελπίδα είναι παρούσα. Αόρατη βέβαια, καθώς δεν είναι κάτι το χειροπιαστό, όπως είναι το σώμα μας, όμως η θετική ενέργειά της γίνεται εμφανής χάρις στις εκφράσεις, τις εκδηλώσεις και το λόγο μας.
Και μαζί της η αδελφή της, η πίστη, ίσως λιγότερο φανερή, αλλά εξ ίσου καταλυτική για την ύπαρξή μας.

Κι αν είναι έτσι, αναρωτιέται ο στοχαστής, γιατί συναντάμε και ανθρώπους απελπισμένους, αποκαρδιωμένους ή αποθαρρυμένους;
Επειδή η ΕΛΠΙΔΑ είναι «μία», όπως και η ΖΩΗ.
Όμως οι άνθρωποι είναι πολλοί και ανόμοιοι κι ο καθένας βαδίζει τη ζωή του διαφορετικά.

ΖΩΗ! μία για όλους τους ανθρώπους, αλλά και ιδιαιτέρως μοναδική για τον καθέναν!
Αν και την νοιώθουμε δικαιωματικά δική μας, δεν κοπιάσαμε για να την αποκτήσουμε. Μας προσφέρθηκε σαν δώρο ύπαρξης. Ακόμη και η ίδια μάνα μας δεν μπόρεσε να τα προκαθορίσει όλα για χάρη μας.

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ που λούζει το σύμπαν, κυλάει και μέσα μας όπως το ζωογόνο ποτάμι στο χωράφι!
Αυτή είναι που μας φέρνει όλα τα δώρα! Τα εφόδια τα απαραίτητα για να διανύσουμε την πορεία της προσωπικής μας ζωής, για να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς το αντίξοο γήινο περιβάλλον και να πραγματοποιήσουμε τον σκοπό της ύπαρξής μας.

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΑ, την εκδήλωση της λειτουργίας της αναπνοής, όλα αυτά τα δώρα ενεργοποιούνται.
Το ένστικτο της επιβίωσης, που ωθεί το μωρό να αναζητά το στήθος της μάνας για να φάει.
Το συναίσθημα με τις ποικίλες αποχρώσεις, η πιο έντονη εκδήλωση του ανθρώπου.
Η λογική, που σταδιακά ωριμάζει και οριοθετεί τα ένστικτα και τα συναισθήματα.

Όμως ρευστό το συναίσθημα, δύσκαμπτη η λογική, πως θα μπορέσουν να συνεργασθούν, την ώρα που ο άνθρωπος συναντά τα μεγάλα εμπόδια, τις ανυπέρβλητες δυσκολίες ;

Εκείνη ακριβώς την ώρα, ξαφνικά κι απρόσμενα ένα θερμό ρεύμα με ανυψωτική κατεύθυνση τον κατακλύζει. Το ταραγμένο σώμα του ηρεμεί, η ανάσα του παίρνει τον κανονικό της ρυθμό και ο νους του καθαρίζει από τη θολούρα.
Είναι το ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ. Δεν είναι αυτός που το δημιούργησε καθώς είναι στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Είναι όμως αυτός που μπορεί να το καλοδεχθεί, να το βιώσει, να νοιώσει να γεμίζει όλη του την ύπαρξη.

Και τότε, το βλέμμα του γίνεται διαυγές, ο νους του ησυχάζει και «ω του θαύματος!» η διέξοδος στα αδιέξοδα είναι πλέον ορατή!
Αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή, η ώρα της ελεύθερης επιλογής που κάθε άνθρωπος έχει:

ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΟΥΣ ΖΩΗΣ ή να παραμείνει στο τέλμα της «φυτοζωής» ;

Αν επιλέξει τη ΖΩΗ, οι δυνάμεις του συσπειρώνονται, ο νους του με σειρά λογικών συλλογισμών οριοθετεί την ψυχή του, που ίσως δοκιμάσει την αμφιβολία, το δισταγμό, ή το φόβο. Και τούτο διότι ένα νέο ρεύμα εγείρεται μέσα του. Το ρεύμα της Πίστης, που αν το καλοδεχθεί κι αυτό, θα γίνει η εσωτερική κίνηση της εξακολουθητικής πεποίθησης προς τον εαυτό του, μόνιμο εφόδιο για να βαδίσει προς την οδό της ευζωίας.

Τώρα πια μπορεί να αντιληφθεί τη δράση της Αγάπης που συνδέει το Παν και το ζωογονεί μέσα από το ενιαίο ρεύμα της Ζωής.
Μπορεί να διακρίνει την αληθή ελπίδα , από την επιθυμία του «να του έρθουν όλα δεξιά», από την ονειροπόληση για ανέφικτα επιτεύγματα, ή για υλικά αποκτήματα που εύκολα γίνονται κονιορτός.

Μπορεί να νοιώσει τη σύνδεση με τους συνανθρώπους του . Γι’ αυτό τείνει χείρα βοηθείας προς εκείνους που σκοντάφτουν μπροστά στις δυσκολίες και αποσυντονίζονται, απομακρύνονται από το ρεύμα της ελπίδας. Όλους αυτούς τους απελπισμένους, αποκαρδιωμένους κι αποθαρρυμένους! Δεν τους ζητά το λόγο, δεν ρωτά το γιατί, απλά και μόνο βοηθά να συντονισθούν πάλι με το ρεύμα της ζωής.
Έχει τη δύναμη να γίνει αναμεταδότης της ελπίδας προς τους άλλους, χωρίς ο ίδιος να χάσει ούτε σταγόνα από τη δική του.

Αυτός ο άνθρωπος, είναι εκείνος που θα ορμήσει για να σώσει ένα παιδί από τον κίνδυνο της ζωής του, θυσιάζοντας τη δική του.
Δεν είναι άφρων, ούτε αδιαφορεί για την ύπαρξή του.

Είναι που στη ζωή του νέου παιδιού βλέπει τη ζωή και το μέλλον της ανθρωπότητας και ελπίζει γι’ αυτήν.

Α.Α