Γ ια να μπορέσουμε να καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα αυτής της φράσης θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε εκφραστικά εργαλεία και κοσμικές φράσεις και μια πρώτη απόπειρα θα μπορούσε να είναι η συντακτική της ανάλυση με βάση την αρχαία ελληνική: «Δέον την θέλησιν επέχειν θέσει Νόμου».

Το υποκείμενο του «επέχειν» είναι την «θέλησιν». Το «Θέσει» είναι δοτική αντικειμενική στην απρόσωπη έκφραση «δέον εστί» και του «Νόμου» είναι γενική της ιδιότητας και από την ανάλυση αυτή διαφαίνεται ότι η θέληση ταυτίζεται με το Νόμο και εισηγείται ότι η Θέληση θα πρέπει να είναι στην ίδια θέση με αυτόν.

Και οι δύο έννοιες έχουν μια βασική ομοιότητα στο επίπεδο της εικόνας, που έχει ένας εξωτερικός παρατηρητής: είναι μια πορεία, που είτε λέγεται Θέληση, είτε λέγεται Νόμος. Πιο συγκεκριμένα, όπου –Θ-η Θέληση και όπου –Ν- ο Νόμος. Άρα, Θ=Ν.

Για να αποδείξουμε ότι οι δύο όροι είναι ισότιμοι, θα πρέπει να τους αναλύσουμε.
Η Θέληση, λοιπόν, είναι πνευματική αρχή, ανάμεσα στη Φαντασία και στην Ισχύ. Ο Νόμος είναι το αίτιο και το αιτιατό. Όμως, εάν χρησιμοποιήσουμε αυτά τα νοήματα, τότε δύσκολα θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε την ισότητα των όρων Θ=Ν και θα εγκλωβιστούμε σε μεγάλες έννοιες, που θα μας προκαλέσουν σύγχυση. Θα πρέπει να κατέβουμε, λοιπόν, επίπεδο, και να μεταβούμε στο κοσμικό.

Η Θέληση, κατά το Γιόζεφ Άντλερ, ψυχολόγο, είναι η δυναμική μετατόπιση από μια κατάσταση ανεπάρκειας σε μια κατάσταση επάρκειας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, όταν αισθανόμαστε την πίεση της αλλαγής, ενεργοποιούμαστε και προβαίνουμε σε επανορθωτικές κινήσεις.

H Θέληση ενεργοποιείται με διάφορους τρόπους, όπως μικρές ασκητικές που αργότερα γίνονται μεγαλύτερες, προγραμματισμό, συνέπεια, επιμονή και υπομονή. Ωστόσο, όπως γράφει και ο ποιητής Έλιοτ «τη θέλησή σου να κάνεις τέλεια», που δείχνει ότι η αοριστία και η γενικολογία περισσότερο μπερδεύουν και αποπροσανατολίζουν παρά βοηθούν. Επομένως, πρέπει να ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε και πώς ακριβώς να το πετύχουμε.


Αναλύθηκε ο πρώτος όρος της εξίσωσης, η Θέληση.

Ο Νόμος είναι μια συνθήκη, την οποία όλοι μας θα πρέπει να σεβόμαστε και να ακολουθούμε. Είναι το άβατο του ναού. Όμως, η ιερότητά του για να γίνει αποδεκτή, θα πρέπει να αναλυθεί. Νόμος, λοιπόν, είναι το αίτιο και το αποτέλεσμα. Αυτό το ζεύγος θα πρέπει να ιδωθεί υπό το πρίσμα του ότι οφείλουμε να γνωρίζουμε, να είμαστε σε εγρήγορση δηλαδή, πως κάθε πράξη εκκινεί από κάπου αλλού προηγουμένως και θα έχει ένα οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Παρόλα αυτά, ως άνθρωποι έχουμε διάφορες σκέψεις, προσδοκίες και μεθοδεύσεις για την επίτευξή τους. Άλλοι είναι πιο υπομονετικοί, άλλοι αναβλητικοί, άλλοι πιο επίμονοι ή ορμητικοί. Το αίτιο και το αιτιατό είναι και αυτό μια διαδρομή, επί της ουσίας, που δείχνει τα διάφορα στάδια εκπλήρωσης της προσπάθειας.

Θα πρέπει, βέβαια, να έχουμε κατά νου ότι το αίτιο και το αιτιατό έχει απειράριθμες προελεύσεις, όσες είναι και οι προηγούμενες πράξεις μας, και άρα υπάρχουν αντίστοιχα και απειράριθμα αποτελέσματα, ορατά και αόρατα. Αυτό είναι και στην ουσία το φαινόμενο, που περιγράφουν οι φυσικοί, το φαινόμενο της πεταλούδας. Το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Ευρώπη μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Αμερική.

Εάν το προσέξουμε, συνεπώς, με βάση τα παραπάνω εργαλεία, θα διαπιστώσουμε ότι οι δύο έννοιες ταυτίζονται υπό το φως της πορείας που θα πρέπει να διαβεί κάποιος. Δηλαδή, εάν θέλουμε κάτι θα πρέπει να μετακινηθούμε. Αυτή η μετατόπιση είναι μαζί αίτιο και αποτέλεσμα, είναι Νόμος. Άρα, Θ=Ν.

Ωστόσο, θα πρέπει να γίνει μια επισήμανση. Από την εξίσωση λείπει ένας βασικός όρος. Αυτός είναι το ήθος, το προαιώνιο Καλό, η εξύψωση, το ευγενές. Γιατί, μπορεί να διαθέτουμε ισχυρή Θέληση στην ίδια θέση με το Νόμο, αλλά η μετατόπισή και η προσδοκία μας να αδυνατεί να εξυπηρετήσει το γενικό καλό και να είναι πιο ανθρώπινη, συμφεροντολογική και εγωπαθής.

Οφείλει, όμως, να είναι σοβαρή και σεβάσμια, όπως ο Νόμος. Επειδή, επομένως, οφείλουμε να έχουμε υπόψιν και την αποστολική συνείδηση, στους κόλπους της ανθρωπότητας, που επέχει και αυτή θέση Νόμου, τότε θα πρέπει να «μπολιάσουμε» τον ορισμό με κάποια επιπλέον στοιχεία, που συνολικά, θα δώσουν και το ιδεολογικό υπόβαθρο της προσπάθειάς μας και εν τέλει θα μάς βοηθήσουν να καταλάβουμε πληρέστερα το νόημα της φράσης του τίτλου.

Έτσι, θα μπορούσαμε να προτείνουμε ότι «η τέλεια Θέληση στον Άνθρωπο, προσανατολισμένη στο Καλό, πρέπει να επέχει θέση Νόμου». Επομένως, η πορεία μας, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι μια μετακίνηση, μια διαδρομή ζωής, στραμμένη προς ανώτερα ιδανικά, που θα μάς προσφέρουν την ισχυρή, εξελιγμένη και φωτισμένη προσωπικότητα, αλλά και θα αποτελέσουν παράδειγμα για τους άλλους εγκαθιδρύοντας το πνεύμα της αλληλεγγύης.
Γ.Σ