Ποτέ κανένας στρατηγός στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν οδήγησε σε μάχες στράτευμα από 50 έως 500 εκατομμύρια στρατιώτες, ώστε να καταλάβει το εχθρικό φρούριο. Μόνο στην φαντασία μας μπορεί να λειτουργήσει αυτό το σενάριο και ίσως σε μια υπερβολική και ακραία δοσμένη κινηματογραφική ταινία.
Κι όμως υπάρχει ένα γεγονός της πραγματικότητας, που μας επιβεβαιώνει πως τέτοιου είδους πόλεμοι γίνονται καθημερινά και σε χιλιάδες «πεδία μαχών», αλλά σε .. μικρογραφία.
Και τούτο ακριβώς οφείλεται σ’ έναν πόλεμο που συντελείται, μέσα σε έναν ανθρώπινο οργανισμό. Μάχες επί μαχών. Οι αμυνόμενοι προσπαθούν να υπερασπίσουν την τιμή τους, προστατεύοντας την «βασίλισσά» τους με έναν σκληρό ανταρτοπόλεμο, παγίδες και διάφορα κόλπα, ώστε να εξουδετερώσουν τον «εχθρό» εισβολέα.
Οι πολεμιστές των αμυνόμενων τα καλά εκπαιδευμένα κομάντο που ονομάζονται «λευκοκύτταρα», δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια στους επιτιθέμενους. Συνήθως από αυτούς γλυτώνουν μερικές δεκάδες επιδέξιοι κολυμβητές, μέχρι να εκπορθήσουν την πρώτη ισχυρή αντίσταση και να βρεθούν σε ένα ασφαλές σημείο το λεγόμενο «σάλπιγγα», ώστε να ανασυνταχτούν.
Εδώ ξεκουράζονται από μερικές ώρες μέχρι 2-3 μέρες, μέχρι να φανεί στον ορίζοντα η βασίλισσα, ο κύριος στόχος της τελικής επίθεσης. Τώρα θα υπάρξει ένας εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ τους, ποιος θα φτάσει πρώτος, ώστε να «αγκαλιάσει» την βασίλισσα.
Αυτή η αγκαλιά είναι το θαύμα της ζωής. Η δημιουργία ενός νέου ανθρώπου, που από την τόσο μεγάλη περιπέτεια που προηγήθηκε μπήκαν οι βάσεις ώστε να αναπτυχθεί, και μετά από μια εννεάμηνη περίοδο να γεννηθεί, ένα μωράκι, ένας αυριανός άνθρωπος. Όλα αυτά, είναι αποτέλεσμα της Αγάπης.
Αυτός ο γεννημένος άνθρωπος σκορπάει τη χαρά στους γύρω του, στην μανούλα που το έφερε στον κόσμο και στην οικογένειά του.
Θα περάσουν τα χρόνια, θα γίνει παιδάκι, αργότερα έφηβος/η και μετά ένας ενήλικας, ώστε να γίνει και αυτός ένας χρήσιμος τροχός στην ανθρώπινη εξέλιξη. Αυτό είναι το λογικό και επιθυμητό, όμως δεν γίνεται πάντα έτσι.
Πετάγεται ένας ασυνείδητος και ασεβής παράγοντας, που με μια στραβοτιμονιά, τα καταστρέφει όλα στην στιγμή. Η χαρά γίνεται οδυρμός, το φωτεινό γίνεται σκοτεινό, η καρδιά των ανθρώπων ματώνει.
Πόσοι παράγοντες συνετέλεσαν, ώστε να εγκαθιδρυθεί το μακάβριο, το καταστροφικό, το απάνθρωπο; Ώστε ένα δώρο ζωής, να μετατραπεί σε κατάρα;
Η ανθρώπινη χαλαρότητα, το ασεβές στους νόμους, η ισχυρογνωμοσύνη, η αλαζονεία, η καταστρατήγηση του καθήκοντος, το προσωπικό συμφέρον, η ανυπαρξία αυτογνωσίας, η ανηθικότητα, κάποια ήθη που προάγουν εγωκεντρικές ιδέες, η κοινωνική αναρχία, η ανυπαρξία της κοινής λογικής, η πώρωση, το δήθεν δικαίωμα που την ελευθερία την μετατρέπει σε ελευθεριότητα, η ασυνειδησία των μεν και των δε, και τελικά αυτός ο ίδιος ο εγωισμός. Ίσως και πολλά άλλα ελαττώματα, όλα αυτά μαζεμένα, ευθύνονται γι’ αυτήν την κατάρα!
Εκατομμύρια παράγοντες ώστε να συντελεστεί το θαύμα της ζωής, αλλά μόλις ελάχιστοι, για να επέλθει η τελική καταστροφή. Γιατί άραγε;
Δεν πρέπει κάποτε να συμπεριφερθούμε ως «Άνθρωποι»; Γιατί μόνιμα, θα πρέπει κάποιοι απάνθρωποι, ή υπάνθρωποι ασεβείς να καθορίζουν το πλαίσιο; Όλοι οι υπόλοιποι τι κάνουμε; Γιατί ένας ασυνείδητος κάνει την ζωή μας δύσκολη; Γιατί τον αφήνουμε; Που είναι οι άμυνές μας; Πως θα προστατευτούμε; Που βρίσκονται θαμμένες οι αρετές μας; Γιατί δεν τις ενεργοποιούμε και παραμένουμε απλοί θεατές στα τεκταινόμενα των ελαττωματικών;
Ας απαντήσουμε στα πιο πάνω ερωτήματα ο καθένας μας ξεχωριστά και ας ενεργήσουμε με γνώμονα το σεβασμό του δικαιώματος της ζωής και θα γίνει η κοινωνία μας πιο ευτυχισμένη. Αυτό δεν θέλουμε και δεν επιδιώκουμε όλοι μας; Αυτό δεν αναζητούμε, την ευτυχία;
Ας πράξουμε λοιπόν το αυτονόητο, την λογική του καλού, το ηθικό, το αληθινό, το ανθρώπινο! Ας προφυλάξουμε το μεγαλύτερο δώρο που έχουμε. Η ζωή δεν είναι παιγνίδι!
Δ.Λ.
