Το πρόσωπο της Αγάπης

Αν μας έλεγαν να ζωγραφίσουμε ή να περιγράψουμε το πρόσωπο της Αγάπης πολλοί θα έλεγαν: Μα η αγάπη δεν έχει πρόσωπο! Κι άλλοι θα περιέγραφαν μια εικόνα, διαφορετική ο καθένας.

Ο ένας θα μας έλεγε για τη μάνα με το μωρό στην αγκαλιά, ο άλλος για ένα αγαπημένο ζευγάρι, ένας άλλος για ένα παιδί που ελευθερώνει ένα πουλί από το κλουβί κι άλλος για ένα αγαπημένο του πρόσωπο.

Και κάποιος άλλος θα ζωγράφιζε απλά και μόνο μια κόκκινη καρδιά και δεν μπορούμε να του πούμε ότι κάνει λάθος, αφού το αίσθημα της αγάπης κάνει την καρδιά να πάλλεται με τρόπο διαφορετικό, ανάλογο με το συναίσθημα που γεννά κάθε φορά.

Λέγεται ότι η Αγάπη είναι ένα «μυστήριο», όμως δεν είναι κάποιο κρυμμένο μυστικό, αλλά κάτι ολοφάνερο  που βρίσκεται παντού. Δεν έχει συγκεκριμένη μορφή και σχήμα, όμως αποτυπώνεται στις μορφές των όντων και των πραγμάτων. Την αναγνωρίζει μέσα από τις εκδηλώσεις τους μόνον αυτός  που θα ενδιαφερθεί, θα την αναζητήσει και όχι εκείνος που στρέφει αδιάφορα το πρόσωπό του, ούτε αυτός που θέλει να πάρει χωρίς να δώσει.

Η Αγάπη είναι η πηγή όλων εκείνων των συναισθημάτων που τα κατατάσσουμε στα  θετικά, διότι όπου δεν υπάρχει η Αγάπη, δεν υπάρχει και η χαρά.

Όπου δεν υπάρχει Αγάπη, δεν υπάρχει ούτε η συμπόνια, ούτε η ευγνωμοσύνη. Κυριαρχεί ο άκρατος εγωισμός, που ωθεί τον άνθρωπο σε μία εγωκεντρική παρόρμηση να κατακτήσει τα πάντα, να τα θέλει όλα δικά του, αδιαφορώντας αν ο άλλος δίπλα του πεθαίνει.

Η Αγάπη, λοιπόν είναι η ενέργεια αυτή που ζωογονεί, που συνδέει, που αγκαλιάζει, που πρωτοστατεί σε κάθε τι δημιουργικό.  Η Αγάπη είναι αυτή η δυναμική δημιουργική ενέργεια που διέπεται από τους φυσικούς και πνευματικούς νόμους, αλλά  δεν περιορίζεται, δεν τυποποιείται. Κι αυτό μας το διδάσκει η Φύση,  όταν βλέπουμε ένα  δέντρο να φυτρώνει και να αναπτύσσεται με τις ρίζες χωμένες στη σχισμή του βράχου, μια λέαινα να υιοθετεί μια μικρή ορφανή αντιλόπη.

Θα αναγνωρίσουμε την Αγάπη από τα χαρακτηριστικά των εκδηλώσεών της, όπως αναγνωρίζουμε έναν φίλο μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων από τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και τις εκφράσεις της προσωπικότητάς του. Και τούτο συμβαίνει, επειδή έχουμε εμείς οι ίδιοι ανοίξει την πόρτα στην Αγάπη για να δημιουργηθεί αυτός ο δεσμός που λέγεται φιλία.

Έτσι όταν μας ζητούν να περιγράψουμε «το πρόσωπο της Αγάπης» μπορεί να μας έρθει στο νου κάποιο από αυτά που είπαμε στην αρχή ή το πρόσωπο του φίλου μας ή κάτι άλλο. Διαφορετικά όλα μεταξύ τους, με ανόμοιες εκδηλώσεις, έχουν όμως ένα κοινό αυτές οι εκδηλώσεις, είναι όλες εκδήλωση Αγάπης.