Το νόμιμο αναφέρεται στην υπαγωγή του ανθρώπου στους νόμους που θεσπίζουν οι άνθρωποι, ενώ το ηθικό αναφέρεται στην υπαγωγή του ανθρώπου στις αναλλοίωτες αρχές, που θεσπίζει η ηθική.

Όταν λέμε ηθική δεν αναφερόμαστε στους κανόνες συμπεριφοράς που θεσπίζουν οι άνθρωποι, οι οποίοι διαφοροποιούνται από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία, αλλά αναφερόμαστε στη ηθική, ως στοιχείο αναλλοίωτο του ανθρωπίνου όντος.

Ηθική είναι η έμφυτη ανάγκη που έχει κάθε ανθρώπινο ον να είναι συνεπές προς την Ανώτερη Φύση του και να την σέβεται. Έτσι η Ηθική ανάγεται στο επίπεδο των αρχών, ενώ η έκφρασή της διαμορφώνει το ήθος του ανθρώπου. Ήθος δε είναι το σύνολο των ψυχικών και πνευματικών εκδηλώσεων του ανθρώπου, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με τη συμπεριφορά του.

Η ηθική, κατά μια άλλη προσέγγιση, είναι η ευθεία αίσθηση, δηλαδή η νοητή εκείνη ευθεία που ενώνει τον άνθρωπο με το Ανώτερο, που υπάρχει μέσα του και κάθε επομένως παρέκκλιση από τη νοητή αυτή ευθεία σημαίνει και απομάκρυνση του ανθρώπου από το Ανώτερο.

Απαραίτητη προϋπόθεση, για να μην παρεκκλίνει ο άνθρωπος από την ευθεία και για να ακούει την φωνή της Ηθικής, που τον κρατά στην ευθεία, είναι η συνείδησή του να έχει διευρυνθεί. Όσο η συνείδησή του διευρύνεται, τόσο οι επιταγές της είναι πιο δύσκολες, πιο σοβαρές, πιο λεπτές κι άλλο τόσο η ηθική του είναι πιο ελεγχόμενη, πιο απόλυτη, πιο αυστηρή.

Κατά συνέπεια ένας άνθρωπος με διευρυμένη συνείδηση έχει ξεφύγει από τα στενά πλαίσια του ατομικού του συμφέροντος, είναι αξιοπρεπής, δίκαιος, ενδιαφέρεται για τον συνάνθρωπό του και κυρίως επιθυμεί διακαώς να είναι συνεπής προς αυτό που κατέκτησε, το οποίο δεν έχει να κάνει με το εγώ, αλλά με το εμείς.

O άνθρωπος, ως πνευματικό ον που είναι, έχει έμφυτο μέσα του το καλό κι έτσι αυθόρμητα, μεταξύ κακού και καλού, προτιμά το καλό κι αυτή του η έμφυτη ανάγκη να κάνει το Καλό και να είναι ωφέλιμος στον συνάνθρωπό του, δηλαδή να συμβαδίζει με την φύση του, είναι η ηθική.

Αυτή η παράμετρος είναι που καθιστά κάθε άνθρωπο εν δυνάμει ηθικό και γι’ αυτό η ακριβής ηθική, παρ’ όλες τις φιλοσοφικές αναλύσεις, χαρακτηρίζεται πάντοτε από το αμετάβλητο, το απαραβίαστο, το ιερό, το παγκόσμιο και καμία συνθήκη, κανένας νόμος, δεν μπορεί να την διαφοροποιήσει και να της ζητήσει εκπτώσεις.

Είναι επομένως θέμα συνείδησης, αν ο καθένας μας ακούει τη φωνή της ηθικής, που υπάρχει μέσα του ή η φωνή αυτή επισκιάζεται από το ατομικό συμφέρον και τον εγωϊσμό, τα οποία, με το πρόσχημα του νόμιμου, επιδιώκουν να δικαιολογήσουν την συμπεριφορά μας και να μας απαλλάξουν από τη φωνή της ηθικής.

Κ.Σ