Πως είναι δυνατόν να μην μπορώ να καταφέρω να φτάσω εγκαίρως. Μόνιμα όταν βιάζομαι ανάβουν όλα τα φανάρια, η σειρά μου είναι η πιο αργή, μα αν είναι δυνατόν, σε όποια σειρά κι αν πάω, οι άλλες φαίνεται να πηγαίνουν πιο γρήγορα.
–«Ναι, αν είχες προβλέψει σωστά και ξεκίναγες πιο νωρίς, θα ήσουν άψογος και στην ώρα σου», κάτι μου λέει μέσα μου.
Μα, έφυγα μια ώρα πιο μπροστά, που να φανταστώ ότι όλοι οι αργοί θα βρεθούν μπροστά μου. Χώρια τα φανάρια, λες και το κάνουν επίτηδες και βρίσκω μπροστά μου μόνιμα τα κόκκινα. Απάντησα με τη σειρά μου!!

Προχθές που ήμουνα χαλαρός και άκουγα μουσική, όλα ήταν στρωτά. Κανονική κίνηση, καλός ο καιρός αν και περιμέναμε να βρέξει, εκτός από κάποιους που νομίζουν ότι ο δρόμος είναι για αγώνες και επιδεικνύουν τα άλογα της μηχανής τους, άσχετα αν γλιστράει.

–«Άσε τον καθένα θα κάνει αυτό που θέλει, μην ασχολείσαι. Αυτοί που κάνουν bulling στους δρόμους και προκαλούν φασαρία είναι επικίνδυνοι. Κάνε ότι δεν υπάρχουν και απόφυγε κάθε τι μαζί τους», επέμενε μια φωνή μέσα μου.

Ευτυχώς που είχα τα μάτια μου δεκατέσσερα και παρατηρούσα κάθε τι που υπήρχε μπροστά μου, δίπλα μου, ποιος βρισκόταν και με τι αυτοκίνητο πίσω μου, ακόμα και τους πεζούς παρατηρούσα, πώς πέρναγαν το δρόμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα.

–«Μπράβο σου, η προσήλωση, η υπομονή, η παρατηρητικότητα, πολλές φορές δύο φορές, είναι αρετές που προστατεύουν εσένα και κάποιους άλλους ανόητους», ήρθε μια σοφή απάντηση μέσα στο μυαλό μου, την ώρα που είχα τις προηγούμενες σκέψεις.

Περίεργα πράγματα, μιλάω συνέχεια εγώ με τον εαυτό μου σε ένα συνεχή διάλογο. Θα έλεγα ότι μου αρέσει. Μήπως πρέπει να με δει κάποιος γιατρός;

Πόσες φορές έχω παρατηρήσει, πως αν ακολουθήσω μια λωρίδα μόνιμα, πάω χωρίς άγχος και στρες στον προορισμό μου, από το να αλλάζω συνέχεια λωρίδα και να νομίζω πως πάω πιο γρήγορα. Ουσιαστικά δεν καταφέρνω τίποτα.

–«Έτσι είναι, κρατώντας μια ισορροπία, μια σταθερότητα χωρίς να προκαλείς και να αιφνιδιάζεις τους άλλους με τις κινήσεις σου, έχεις μια ηρεμία, μια γαλήνη, ευχαριστιέσαι την οδήγηση και πηγαίνεις με ασφάλεια, αυτό που το πας;» είπε η γνωστή εσωτερική μου φωνή, αυτή η αόρατη που τελικά έχει δίκιο.

Την προηγούμενη εβδομάδα, που είχε έρθει η πεθερά μου από το χωριό, την πείραζα συνεχώς, όταν έμπαινε στο αυτοκίνητο και εγώ.. δεν ξεκινούσα, αν δεν έβαζε τη ζώνη της. Της έλεγα το εξής, όταν ξεκινούσα και ακουγόταν ένας διαπεραστικός ήχος.

–«Αν δεν βάλεις τη ζώνη σου, το αυτοκίνητο θα σταματήσει και δεν θα ξεκινάει για κανένα τέταρτο με τίποτα και θα αργήσουμε. Τα νέα μοντέλα, έτσι κάνουν». Για πότε την έβαζε, εκεί που άλλοτε καθυστερούσε και δυσανασχετούσε.

–«Μάλλον αυτό δεν το έκανες για να πάρεις μπράβο, παρά μόνο για να την πειράξεις. Παρόλα αυτά πάρε ένα μπράβο, αφού, όπως λέει και η διαφήμιση το αποτέλεσμα μετράει και τελικά έβαζε τη ζώνη της».
Ξέρετε η γνωστή συζήτηση με τον εαυτό μου. Δεν έχω παράπονο, αφού το πρώτιστο της ασφάλειας το καταφέραμε έστω και με κολπάκι, πραγματικά μπράβο μας.

Ένας νέος οδηγός χθες, με ένα τεράστιο Ν, στην διασταύρωση μπροστά μου, σταμάτησε απότομα για να δώσει προτεραιότητα σ’ αυτόν που ήταν στα δεξιά του που είχε βέβαια ένα ωραίο STOP. Το κακό έγινε αμέσως και ο πισινός του οδηγός, τον χτύπησε.

–«Βλέπεις, εδώ δεν έχει θέση η καλωσύνη, αλλά οι κανόνες. Ο νεαρός ήθελε να δώσει την ευκαιρία στην άλλη κοπέλα στα δεξιά του να περάσει, τη στιγμή που έπρεπε να περιμένει υποχρεωτικά λόγω του STOP, που είχε μπροστά της. Και ο πίσω οδηγός που οδηγούσε τυπικά με το κινητό στο χέρι, και δεν παρατηρούσε τα τεκταινόμενα, έπεσε πάνω στον μπροστινό του. Ανάλυσέ το και θα δεις μια σωρεία παραβάσεων και παραβιάσεων. Η δήθεν καλωσύνη οδήγησε σε σύγκρουση, η μη κατανόηση των κανονισμών αιφνιδίασε και η απρόσεκτη χωρίς μυαλό οδήγηση, έφερε το τρακάρισμα. Όλοι τους έφταιγαν ο καθένας από λίγο, αλλά η ζημιά έγινε. Το κακό παραμονεύει, παντού».

Τώρα αυτή η εσωτερική φωνή το παρατράβηξε. Έτσι μου φάνηκε. Τα είπε όλα μαζεμένα, αλλά.. τακτοποιημένα. Μια χαρά!!

Ευτυχώς που έχω και μια εσωτερική φωνή που μου κάνει παρέα, και μου λέει και μερικά σωστά πραγματάκια. Λες και κουβαλάω κάποιον κρυμμένο μέσα μου, κάποιον ζωντανό, αλλά αόρατο, που όποτε χρειαστεί μου μιλάει και μου τα λέει σταράτα. Σαν πραγματικός δάσκαλος. Νομίζω πως όλες τις φορές έχει δίκιο, όμως εγώ δεν τον άκουγα. Περίεργα πράγματα!!! Να πάω σε κανένα γιατρό;

Τώρα παρκάρω και είμαι δέκα λεπτά πιο νωρίς στο ραντεβού μου. Μπράβο μου!!
Λ.